Scena główna z broadcastem: przestrzeń dla kamer, prowadzących, widzów na miejscu i programu wydarzenia. Tu scenografia musiała nie tylko wyglądać, ale też pracować w rytmie live.

Strefy B2C: miejsca zaprojektowane pod duży ruch odwiedzających, aktywacje i kontakt z markami. Ich zadaniem było przyciągać ludzi, zatrzymywać uwagę i prowadzić ich dalej bez chaosu.

Przestrzenie B2B: spokojniejsze strefy do rozmów i spotkań. W środku głośnych targów trzeba było stworzyć miejsca, w których da się usiąść, porozmawiać i skupić na kontakcie.

Strefy partnerskie: różne marki, różne potrzeby, różne funkcje. Część przestrzeni pracowała pod demo, część pod ekspozycję, część pod rozmowy albo aktywacje - bez powielania jednego schematu.

Multimedia i content na ekrany: ekrany, światło i materiały video były częścią działania przestrzeni. Pomagały kierować uwagę, budować klimat i porządkować komunikację marek.

Logistyka i obsługa na miejscu: transporty, ekipy, harmonogramy, montaż w różnych strefach i technika podczas targów musiały spiąć się w jednym terminie. Przy takim projekcie realizacja nie kończy się na oddaniu zabudowy - wszystko musi działać także wtedy, gdy hala jest pełna ludzi.

Spójność bez kopiowania: każda część miała inne zadanie, ale całość musiała wyglądać jak jeden przemyślany projekt. Kluczowe było pilnowanie widoczności, światła, przejść i sposobu, w jaki ludzie korzystają z przestrzeni.